Sana Sesleniyorum

Aslında sana ne yazacağımı bile bilmiyorum. İnsan hiçbirşey hissetmediği biri ile ne paylaşabilir ki? Hayal yoksulu bir adama hayal kurmayı öğrettiğimi düşünüyordum.hayallerimin ötesine geçtiğinde ise ben sana yetişemedim.savrulup gitmeler başlamıştı bile.özlemini duyduğum herşey avuçlarımın içinde sanarken, birer birer kaymaya ,yok olmaya başlamıştı.

Kızımın babası, hayat arkadaşım, can yoldaşım…..bulmak değilmiş oysa seni sende arayıp, yaşamakmış diyordum kendimce.

Seninle tanıştığımda, ilk defa bir insan için ölmek değil, onunla yaşamak istedim.soluduğum hava sendin sanki, kalp atışlarım sen, hasreti sevdim sayende, yokluğunla sabretmeyi öğrendim.özenle hazırlanıp sunulmuş doğum günü pastasıydın,mumları üfledim,bir dilim kestim hayattan.oysa her kesilen dilim senden bişeyler götürüyormuş bilemedim.adım atamam ayağım topal olur sanıyordum sensiz.ayakta durmamı sen sağlıyorsun sanmıştım. Anladım yalanmış sonradan, başımı göğüsüne dayadığımda huzur bulduğum adam nerde???????????birlikte ağladığım ,güldüğüm adam.yoksun işte.elde avuçta kalan ne??? kırık hatıralar,yırtık fotoğraflar,puslu geceler.

Ağlarsında gözyaşların akmaz yüreğin ağlar ya,ya da çırpınırsın boğulmamak için,nefesin yetmez dünyayı solumaya.bu günlerde öyleyim.ölme lüksüm bile yok benim.

KALDIRAMAYACAĞIM KADAR AĞIR YÜKLERLE KALA KALDIM

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *