Zormuş Yaşamak

NE ÖLMEYİ BECEREBİLDİM NE DE YAŞAMAYI…
ARAF GİBİ YAŞAMAK…
KEŞKE TEK KORKUM KARANLIK OLSAYDI..
ACIYAN SADECE KANAYAN ELLERİM VE DİZLERİM OLSAYDI..
KALBİM ACIYA ÖYLE ALIŞMIŞ Kİ
ARTIK HİSSETMİYORUM YERİNİ..
GÖZLERİMDEN YAŞ DÖKÜLMÜYOR ARTIK ..
SANKİ DERMANDAN ÜMİDİNİ KESMİŞ GİBİ..
İNANCIMI KAYBETMİŞ OLABİLİRMİYİM YAŞAMA DAİR..
BİLMİYORUM BÖYLE KAÇ GÜN DAHA DAYANILIR, KAÇ AY ,KAÇ YIL..
BU HAYATI BANA ZİNDAN EDEN İNSANLAR …
BİR KUŞU KAFESE HAPSEDİN
KUŞUN ÖMRÜ NE KADARSA
BENİM ÖMRÜMDE O KADAR OLACAK BİLİN İSTEDİM….

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *